सोन्यामारुति

साने गुरुजी लिखित


सोन्यामारुति 58

आणि वकील, व्यापारी, डॉक्टर, प्रोफेसर, ऐटीनें आंत जाऊन तिकिटें घेतात.

वसंता : ह्या म्हातार्‍या चें तिकीट मी काढून देतों.

म्हातारा : दे बाबा. हे घे पैसे. गरिबांचे कोणी नाहीं.

वसंता : तुम्ही येथें थांबा.

म्हातारा : होय.

वेदपुरुष : तुमचें किती आहे वय ?

म्हातारा : पाऊणशें आहे.

वेदपुरुष : अद्याप काम करतां का ?

म्हातारा : अजून मी मोट धरतों. खपल्याशिवाय शेतकर्‍याचें थोडेंच भागणार आहे ?

वसंता : हें घ्या आजोबा .

म्हातारा : देव तुला उदंड आयुष्य देवो.

वेदपुरुष : चला आमच्याबरोबरच.

वसंता : हें का तुमचें गाठोडें ?

म्हातारा
: होय. तुम्ही कशाला घेतां ? मी घेतों.

वसंता : माझ्या वडिलांचें मीं घेतलें नसतें का ?

म्हातारा : पूर्वी वयाला मान देत. परंतु आतां कोणी विचारीत नाहीं.

वेदपुरुष : माणसें विचारानें वागत नाहींत.

म्हातारा : बरोबर म्हणतां तें. सारा अधर्म आहें.

वसंता : चला म्हातारबाबा, ती बघा गाडी आली.