सोन्यामारुति

साने गुरुजी लिखित


सोन्यामारुति 50

शिपाई : हा लबाड आहे. माझें लक्ष नसतें तर तो गेला असता.

सुपरिंटेंडेंट : दंडाबिडी, अंधारी.

जेलर : या शिपायाला बक्षीस दिलें पाहिजे.

सुपरिंटेंडेंट : पांच रुपये द्या. नीट लक्ष ठेव रे.

वसंता : वेदपुरुषा! चल, अन्यत्र जाऊं.

वेदपुरुष
: हा इकडे दवाखाना आहे.

वसंता : चांगला आहे का ?

वेदपुरुष : डॉक्टराला पगार असतो, तितक्याचीं औषधेंहि येथें वर्षाला नसतात! सारा देखावा आहे. सर्वांच्या रोगावर साधारण रामबाण असें एकच पेय असतें. एकाचें औषध चुकीनें दुसर्‍याला गेलें तरी फारसें बिघडत नाही.

वसंता
: हें काय प्रकरण चाललें आहे ?

सुभेदार : कोठून आलें हे चित्र ? बोल, साल्या लाथ मारीन, तुला फोडून काढीन. बोल.

माणक्या : मागें एक सत्याग्रही होता त्याच्याजवळून मीं घेतलें. तें मला आवडलें होतें. मी त्याची रोज पूजा करतों. मीं चोरुन नाहीं घेतलें.

सुभेदार : तुरुंगांत का देवाची पूजा करावयाची ? घरीं जा व कर देवाची पूजा. तुरुंगांत चक्की व दंडाबिडी. समजलास ?

शिपाई : फाडून टाकूं हें चित्र ?

सुभेदार : फाडून टाक.